رمضان ماه تغییر و پیروزی­ها

 

رمضان ماه تغییر و پیروزی­ها

نویسنده: ابومحمد اردنی

مترجم: عبدالرحمن  

بسم الله الرحمن الرحیم

حمد سپاس خداوندی را که در مسیر زندگی بندگانش ایستگاههایی برای یادآوری و آگاه­سازی آنان قرار داده است و با مقرر داشتن زمانهای پر برکتی که اجر و ثواب اعمال نیک در آن چند برابر است برآنان منت نهاده و این زمانهای پر برکت را فرصت مناسبی برای استجابت دعاهایشان قرار داده است و سلام و درود بر پیامبر صلی الله علیه و سلم که فرمودند: «من صام رمضان ایمانا و احتسابا غفر له ما تقدم من ذنبه» یعنی « هر کس رمضان را با ایمان، و به نیت اجر و پاداش قیامت روزه بگیرد، گناهان گذشته او بخشیده خواهد شد.» و سلام بر آل و اصحاب پیامبر و تمام کسانی که تا روز قیامت از آنان به نیکی پیروی می­کنند.

خداوند سبحانه و تعالی می­فرماید:

«شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِنَ الْهُدَى» بقره ۱۸۵

«ماه رمضان است که قرآن در آن فرو فرستاده شده است تا مردم را راهنمایی کند و نشانه ها و آیات روشنی از ارشاد و هدایت باشد.»

براستی که ماهی بزرگ و زمانی ارزشمند به ما روی آورده است. ماه خیر و برکت، ماه قرآن، ماه جدایی حق از باطل، ماه فتوحات و پیروزی­ها، ماه رمضان، همان ماهی که وقایع و رخدادهای عظیمی در آن به وقوع پیوسته که چهره­ی تاریخ را دگرگون ساخته است.

در همین ماه بود که غزوه­ی بزرگ بدر روی داد، غزوه­ای که سرآغاز عزت مؤمنان بود و خداوند آن را روز فرقان و جدایی نام نهاد و در آن دوستان خداوند رحمان از دوستان شیطان جدا شدند البته چیزی جز عقیده آنان را ازهم جدا نکرد.

«إِذْ أَنتُم بِالْعُدْوَةِ الدُّنْيَا وَهُم بِالْعُدْوَةِ الْقُصْوَى وَالرَّكْبُ أَسْفَلَ مِنكُمْ وَلَوْ تَوَاعَدتَّمْ لاَخْتَلَفْتُمْ فِي الْمِيعَادِ وَلَكِن لِّيَقْضِيَ اللّهُ أَمْراً كَانَ مَفْعُولاً لِّيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَن بَيِّنَةٍ وَيَحْيَى مَنْ حَيَّ عَن بَيِّنَةٍ وَإِنَّ اللّهَ لَسَمِيعٌ عَلِيم» انفال ۴۲ «زماني را كه شما در طرف نزديكتر (به مدينه منوّره) بوديد آنان در طرف دورتر مستقرّ بودند و كاروان در مكان پائين­تري از شما قرار داشت. اگر با همديگر وعده (جنگ) مي­داديد به وعده خود وفا نمي­كرديد، وليكن تا خداوند كاري را تحقّق بخشد كه مي­بايست انجام گيرد، و بدين وسيله آنان كه گمراه مي­شوند با اتمام حجّت بوده و آنان كه راه حق را مي‌پذيرند با آگاهي و دليل آشكار باشد. بيگمان خدا بر هر چيزي توانا است.»

و اینچنین بود که در روز هفدهم از ماه رمضان سال دوم هجرت، پدران و فرزندان با نیزه­ها و شمشیرهایشان در برابر هم ایستادند تا بدین وسیله خداوند دوستانش را عزتمند گرداند و دشمنانش را خوار و ذلیل سازد و بربندگان مؤمنش منت نهد.

«وَلَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّهُ بِبَدْرٍ وَأَنتُمْ أَذِلَّةٌ فَاتَّقُواْ اللّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ» آل عمران ۱۲۳

«و خداوند شما را در بدر پیروز گردانید حال آنکه شما گروهی اندک و نا چیز بودید پس تقوای الله داشته باشید تا بلکه بتوانید شکر او را به جای آورید.»

و در سال هشتم هجری باز هم در ماه رمضان بود که فتح بزرگ مکه روی داد، همان فتحی که خداوند به وسیله­ی آن دینش را عزت بخشید و سپاهش را نصرت داد و مسجدالحرام را از پلیدی بت­ها و مشرکان پاک نمود و بدین ترتیب مردم گروه گروه به دین خدا گرویدند.

و بازهم در سال ۶۵۸ هجری و در روزجمعه که روز بیست و پنجم از همین ماه مبارک بود، مسلمانان یکباره به فرماندهی “ملک مظفر قطز” برای جنگ با تاتار به پا خواستند، همان تاتاری که سرزمین مسلمانان را اشغال کرده و دولت اسلامی را ازمیان برداشته بود وکرامت مسلمانان را پایمال کرده و آنان را به هرسویی آواره کرده بود. پس خداوند متعال نیز این فرمانده­ی دلیر و این مبارز شجاع را برانگیخت تا عزت این امت را برایش بازگرداند و کرامت و رفعت از دست رفته­اش را باز ستاند پس در جنگ مبارکی به نام “عین جالوت” در برابر دشمن ایستاد و زمانی که خورشید از وسط آسمان گذشته بود و مسیر سایه­ها به طرف مقابل می­چرخید و باد وزیدن گرفته بود وخطیبان برای بیان خطبه­ی جمعه بر منابر ایستاده و مردم دست به دعا برداشته بودند، در چنین لحظاتی پیروزی به نام مسلمانان رقم خورد و مصیبت شکست از آن کافران شد و بدین ترتیب بار دیگر ریشه­ی ستمگران بریده شد. الحمدلله رب العالمین.

آنچه را که ذکر کردیم تنها نمونه­های اندکی از پیروزی­ها و فتوحات بی­شماری است که مسلمانان در این ماه مبارک به آن نایل شده­اند اما اگر بخواهیم همه­ی این پیروزی­ها را برشماریم سخن به درازا می­کشد.

و ما نیز هرگاه این ماه مبارک را ملاقات مـی­کنیم آن روزهای بزرگ و پـرافتخار را به یاد خود مـی­آوریم تا در میان واقعیت­های ناگواری که امروز مسلمانان تجربه می­کنند، شور و اشتیاقمان برای تکرار آن روزهای بزرگ بیشتر و بیشتر شود. واقعیت­هایی که بیانگر ذلت مسلمانان و هجوم وحشیانه­ی دشمنانشان و تسلط کفار و طواغیت بر امت اسلام است.

و این بار نیز ماه پربرکت رمضان درحالی به استقبالمان می­آید، که چندین سالی است از جنگ جهانی همه جانبه­ای می­گذرد که طاغوت­های جهان به رهبری آمریکای صلیبی، برضد اسلام و یاران و مجاهدانش به راه انداخته­اند .. بله جنگ جهانی برضد اسلام! این همان حقیقتی است که باید هر مسلمانی آن را در گوش خود فرو کند، اگر چه دشمنان اسلام آن را با نامهای دیگر، و با ادعای جنگ برعلیه تروریسم و… حقایق این جنگ را وارونه نشان می­دهند. پس بر یکایک مسلمانان واجب است که هر یک بر حسب قدرت خود، برای جنگ با این دشمنان الله و ترساندن کافران و مرتدان به پا خیزند و در این راه هر آنچه را که در توان دارند به کار گیرند. همانگونه که خداوند متعال می­فرماید: «وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ يَعْلَمُهُمْ» انفال ۶۰

«براي (مبارزه با) آنان تا آنجا كه مي‌توانيد نيروي و اسبهاي ورزيده آماده سازيد، تا بدان دشمنِ خدا و دشمن خويش را بترسانيد، و كسان ديگري جز آنان را نيز به هراس اندازيد كه ايشان را نمي‌شناسيد و خدا آنان را مي‌شناسد.»

و می­فرماید:

«قَاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللّهُ بِأَيْدِيكُمْ وَيُخْزِهِمْ وَيَنصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَيَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُّؤْمِنِينَ» توبه ۱۴

«با آن كافران بجنگيد تا خداوند آنان را با دست شما عذاب دهد و آنان را خوار کند و شما را بر آنان پيروز گرداند و (با پيروزي مؤمنان) سينه‌هاي اهل ايمان را شفا دهد (و درد و اذیت کفار را ازدرون آنان بزداید).»

و نیز می­فرماید: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ قَاتِلُواْ الَّذِينَ يَلُونَكُم مِّنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُواْ فِيكُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ‏» توبه ۱۲۳

«اي مؤمنان با كافراني بجنگيد كه به شما نزديكترند، و بايد كه از شما شدّت و حدّت ببينند. و بدانيد كه خداوند با پرهيزگاران است.»

و همچنین آیات و احادیث بسیار و متعدد دیگری نیز جنگ و قتال با کفار را بر مسلمانان واجب می­گرداند تا اینکه فتنه­ای باقی نماند و دین تنها از آن خداوند گردد. حتی می­بینیم در قرآن یک سوره­ی کامل با نام “سوره­ی قتال” (سوره­ی محمد که نام دیگرش سوره­ی القتال است) نامیده شده است که خداوند متعال در این سوره چنین می­فرماید:

«فَإِذَا أُنزِلَتْ سُورَةٌ مُّحْكَمَةٌ وَذُكِرَ فِيهَا الْقِتَالُ رَأَيْتَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ يَنظُرُونَ إِلَيْكَ نَظَرَ الْمَغْشِيِّ عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِ فَأَوْلَى لَهُمْ» محمد ۲۰

«زماني­كه سوره محكمي نازل مي­گردد و قتال در آن ذكر مي‌شود (و روشن و آشكار به جنگ دستور مي‌دهد) منافقان بيماردل را مي‌بيني همچون كسي به تو نگاه مي‌كنند كه به سبب (سكرات) موت بيهوش افتاده است. پس مرگشان باد!»

بنابراین فریضه­ی جهاد از فرایض قطعی اسلام است و هیچ کس چنین حقی ندارد که آن را از دین جدا سازد و حکم وجوب آن را لغو بداند. پس هرکس فرض بودن جهاد را ناپسند بداند و بدان راضی نباشد و نسبت به آن سر تسلیم فرو نیاورد، به راستی که لباس اسلام را از گردن خارج کرده است و از دائره اسلام خارج شده است، مسیحیت یا یهودیت یا ارتداد، فرقی ندارد، به هرحال اگر با چنین تفکری بمیرد بر غیر اسلام مرده است.

بنابراین اگر هر مسلمانی این موضوع را به درستی فهم کند، قطعاًً درخواهد یافت که جنگی که امروز آمریکا و هم پیمانانش آن را جنگ علیه تروریسم می­خوانند، درحقیقت جنگ علیه دین، فرایض و احکام اسلام است و منظورشان از لانه زنبورهایی که اکنون خوابیده­اند، تنها مسلمانان مجاهدی نیست که در جماعتی جهادی مانند القاعده یا غیر از آن فعالیت می­کنند بلکه منظور آنها هر مسلمانی منتسب به دین اسلام است و منظورشان از خواب این زنبورها، درحقیقت کوتاهی و کم توجهی این مسلمانان نسبت به واجبات دینشان است. پس هرگاه مسلمانان از خواب غفلت بیدار شوند و به دینشان رجوع کنند و واجبات دینی خود را بشناسند و در ادای آن واجبات سعی و کوشش کنند، در این صورت آنان همانند لانه زنبورهای خوابیده­ای هستندکه اکنون بیدار شده­اند، پس لازم است از طرف آمریکا و همپیمانانش با آنان مقابله شود و به هرشیوه­ای از بین برده شوند؛ این است طبیعت و حقیقت جنگی که برافروخته شده است، جنگی که یک طرف آن نیروی کفر به سرکردگی آمریکا و همپيمانانش از کفار غرب و شرق و فرومایگانی از طواغیت مرتد سرزمینهای اسلامی، آری تمام این کفار در یک طرف قرار گرفته­اند و طرف دیگر آن، همه مسلمانان ملتزم به اسلام و پايبند به قرآن قرار دارند.

آری هم اکنون در عصری به سر می­بریم که مردم را به دو دسته تقسیم می­کند و آنان را از هم جدا می­کند و خداوند دراین روزهای جدایی­ساز صفحه­ی جدیدی را برای اهل اسلام گشوده است که إن شاء الله، واقعیت تلخی را که همچون گره­هایی برگردن این امت پیچیده است، تغییر خواهد داد.

در چنین روزهایی هیچ مؤمنی نباید از یاری دینش دست بکشد و نسبت به آن بی­تفاوت بنشیند و نقشی در نصرت دین نداشته باشد. خداوند می­فرماید:

«لَا يَسْتَوِي مِنكُم مَّنْ أَنفَقَ مِن قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَ أُوْلَئِكَ أَعْظَمُ دَرَجَةً مِّنَ الَّذِينَ أَنفَقُوا مِن بَعْدُ وَقَاتَلُوا» حدید ۱۰

«کسانی از شما که پیش از فتح (مکه، برای نصرت اسلام) انفاق کرده­اند و (در راه خداوند) جنگیده­اند. (با دیگران) برابر و یکسان نیستند. آنان درجه و مقامشان برتر از درجه و مقام کسانی است که بعد از فتح انفاق کرده­اند و جنگیده­اند.»

وتلک حروب من یغب عن غمارها *** ليسلم؛ يقرع بعدها سن نادم

و این جنگ­هایی است که هرکس از سختی و مشقت­های آن خود را مخفی کند تا در سلامتی و آسایش بماند به زودی از روی پشیمانی دندانهایش را بر هم می­فشارد.

پس بر هر مسلمانی واجب است که به پا خيزد و به صف ياري­دهندگان دين اسلام بپيوندد و به کاروان آنان ملحق شود و پیوسته به انجام وظایفش بپردازد تا اینکه مسئولیت بزرگی را که به وی روی کرده است، ادا کند. و با تلاش در راه نصرت دین و بذل مال و جان گرانبهای خود فریضه­ای را که نسبت به دینش به گردن دارد به جای آورد چراکه خواه ناخواه باید بداند تنها چیزی که دشمنانش آن را هدف قرار داده­اند دینش است نه چیزی دیگر.

قد هيئوك لأمر لو فطنت له *** فاربأ بنفسك أن ترعي مع الهمل

براستی که تو را برای امری مهم آماده کرده­اند که امید است آن را درک کنی؛ پس خودت را ارزشمندتر بدان از اینکه همانند شترانی باشی که بی­ساربان و رها دائما می­چرخند (و با انسانهایی که تنها به فکر عیش و نوش هستند همراه شوی)

پس بر مسلمانان واجب است که این ماه مبارک را فرصتی برای مراجعه و محکم کردن صفوف خود و ترتیب و دسته­بندی دوباره­ی اجتهادات و امورات مهم خود بدانند تا اینکه امید و اشتیاقمان نسبت به عزت­ها و پیروزی­هایی که مسلمانان در همین ماه مبارک بدست آورده­اند، جدی باشد نه خیالی و همانند سراب.

شایسته نیست که این ماه نزدمان همچون مسافر و یا رهگذری باشد که می­آید و مي­گذرد؛ مادامی که این ماه در نزد سلف صالح ما، ماه تلاش و اجتهاد و ماه پیروزی­ها و جهاد بوده است، چرا که این ماه، ماه طاعات و طلب خیرات است، ماهی است که خداوند متعال شرف و بزرگی آن را بر سایر ماهها ترجیح بخشیده و روز­ه­ها و شب زنده­داری­هایش را فرصتی برای بخشش گناهان وآزاد ساختن بندگان از آتش جهنم قرار داده است. پس شایسته است که ما نیز در این ماه مراجعه­ای نسبت به اعمال خود داشته باشیم و از بهترین توشه­ها که همانا تقوی است، توشه برگیریم. همانا خداوند متعال می­فرماید:

«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» بقره ۱۸۳

«ای مؤمنان روزه بر شما واجب شده همانگونه که برکسانی که قبل از شما بوده­اند واجب بوده است تا شاید تقوا پیشه کنید و پرهیزگار شوید.»

پس بزرگترین حکمت روزه را در این آیه می­بینیم که خداوند به بندگانش می­فرماید : «لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» یعنی «شاید تقوا پیشه کنید و پرهیزگار شوید»

باشد که تقوا پیشه کنید و به رعایت حقوق الله بپردازید و بندگی و عبودیت خود را برای او خالص گردانید و توحید او را محقق سازید و از شرک و تندید بپرهیزید و تا جایی که می­توانید در این راه سعی و تلاش کنید.

باشد که تقوا پیشه کنید و از هر آنچه که خداوند متعال را به خشم می­آورد، اجتناب ورزید و بیشتر و بیشتر از او اطاعت کنید و عیبها و نقص­هایتان را با لباس تقوی بپوشانید، چرا که بهترین پوشش و لباس، تقوی است.

إذا المرء لم يلبس ثيابا من التقی *** تجرى عريانا و إن كان كاسيا

اگر انسان لباسی از تقوا نپوشیده باشد در حقیقت عریان است اگرچه لباس برتن داشته باشد.

وخير خصال المرء طاعة ربه *** ولا خير فيمن كان لله عاصيا

و بهترین خصلت انسان اطاعت از پروردگارش است؛ و در کسی که نافرمانی پروردگارش را می­کند هیچ خیری نیست.

امام عمر رضی الله عنه درمورد معنی تقوی از أبی بن کعب رضی الله عنه سؤال کرد. أبی جواب داد: ای امیر المؤمنین آیا تاکنون از راهی که پر از خار باشد عبورکرده­ای؟ فرمود: بله، پرسید: هنگام عبورکردن از این راه چکار کرده­ای؟ فرمود: لباسم را جمع کرده و با احتیاط بسیار گام نهاده­ام و برای محافظت خود از خارها بسیارتلاش کرده­ام. أبی گفت: تقوی نیز چنین است.

پس تقوی یعنی حساسیت مؤمن نسبت به قرار گرفتن در معرض فتنه و گناه و اشتباه، و ترس مداوم از مخالفت امر خداوند متعال، و حذر همیشگی نسبت به کوتاهی در ادای حقوق او و محافظت دائمی از خود در برابر خارهای راه که در حقیقت همان شهوات و شبهات و فتنه­ها و مهالکی است که بر مسیر حرکت مؤمن قرار گرفته­اند.

خل الذنوب صغیرها *** و کبیرها ذاک التقی

گناهان را چه کوچک و چه بزرگ ترک کن؛ که تقوا همین است.

واصنع کماش فوق أر *** ض الشوک یحذر ما یری

و همانند رهگذری باش که از راهی پر از خار می­گذری؛ پس از خارهايي که در مسير ميبيني حذر کن

لاتحقرن صغیرة *** إن الجبال من الحصی

گناهان صغیره را حقیر و کوچک مشمار که کوههای بزرگ از سنگ ریزه­ها به وجود آمده­اند

و امام علی رضی الله عنه در مورد تقوی چنین می­فرماید: «تقوی یعنی، ترس از خداوند جلیل و عمل کردن به قرآن و قناعت کردن به اندک و آمادگی برای روز رحلت از دنیا.»

و غیر از وی در میان سلف، بزرگان دیگری نیز چنین سخنانی را بیان فرموده­اند که کلام همه­ی آنها حول یک محور می­چرخد و مفهوم واحدی را می­رساند چرا که همگی آنان تنها از یک منبع سیراب شده­اند وتنها از یک چشمه­ی گوارا نوشیده­اند.

پس بر هر مسلمانی واجب است که در این ماه عظیم برای تجدید ایمانش بکوشد زیرا ایمان اولین سلاحی است که با آن در برابر توطئه­های کفار می­ایستد؛ پس باید در این ایام توشه­اش را از تقوی بردارد و این ماه را همانند چشمه­ای بداند که برآن می­گذرد، پس لازم است با روزه و نماز و ذکر و توبه و بازگشت به سوی الله، سهم خود را از این چشمه برگیرد تا بتواند مسیر حرکتش را تصحیح کند و عزمش را از نو جزم کند؛ بلکه او نیز یکی از انصار و یاوران حقیقی دینش گردد.

پس این ماه فرصت مناسبی است برای بسیاری از اهل علم و کسانی که با نام عالم شناخته شده­اند، تا کوتاهی­های خود را نسبت به دین جبران کنند و از قرار دادن دین به عنوان وسیله­ای برای خدمت حکام و پیشبرد اهداف طواغیت دست بردارند و بسیار پرهیز کنند از اینکه حقایق شرعی را به مصلحت طواغیت تغییر داده و آنان را به عنوان ولی امر شرعی و امام مسلمانان معرفی کنند. پس فرصت خوبی است که از این اعمال توبه نموده وگذشته­ی خود را اصلاح گردانند و حقایق را بیان کنند و مسلمانان را از چنین دروغهایی برحذر دارند. چرا که از ابوهریره روایت است که پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «من لم یدع قول الزور والعمل به، فلیس لله حاجة فی أن یدع طعامه و شرابه» [تخریخ امام البخاری]

«هرکس سخن دروغ و عمل به آن را رها نکند پس بداند که خداوند هیچ نیازی ندارد که او از خوردن و آشامیدن دست بکشد.»

و نيز فرصتي است تا بسياري از دعوتگران که در راه دعوت کوتاهي کرده­اند به خود بازگردند و تقواي خداوند پيشه کنند و نفس خود را از انحرافات و تکیه کردن به دشمنان خداوند تصفيه و پاک گردانند، و خود را از شبهات خود باخته­گان و شایعه پراکنان و پشت کنندگان به مجاهدان ـ همانهایی که بر سر راه جهاد مانع تراشی می­کنند و مانع راه جهاد مجاهدان اسلام می­شوند ـ پاک و منزه گردانند.

هرکس سخن دروغ و عمل به آن را رها نکند پس بداند که خداوند هیچ نیازی ندارد که او از خوردن و آشامیدن دست بکشد!!

و همچنین فرصت مناسبی است که بسیاری از مسلمانان ثروتمند، وظیفه­ی فراموش شده­ی خود را نسبت به برادران مجاهدشان در تمام سرزمین­های اسلامی به یاد آورند و بدانند جهاد با مال هم ردیف جهاد با جان آمده است. پس در گرسنگی روزه­هایشان، تنگ دستان و فقرا و مساکین را از یاد نبرند و فراموش نکنند که برادران زندانی و اسیرشان و همچنین مجاهدانی که دشمنان الله در تعقیبشان هستند، فرزندان و همسرانی دارند که بسیاری از آنان در ضعف و نیازمندی به سر می­برند. بنابراین اگر خود را مؤمنانی صادق می­دانند، حتما باید مصیبتهای آنان را عمیقاً احساس کنند و از غم آنان غمگین شوند و تا جایی که در توان دارند از ناراحتی­هایشان بکاهند .. هرکس به امور مسلمانان اهمیت ندهد مسلمان نیست و مسلمان در دوستی و ترحم نسبت به یکدیگر همانند جسدی هستند که اگر عضوی از آن به درد آید سایر اعضا در تب و شب زنده­داری با وی همراه می­شوند.

این چنین مفاهیم و آموزه­هایی، یک مؤمن صادق را وامی دارد برادران مصیبت­زده­اش را به یاد آورد و برایشان دعا کند و درنبود آنها جانشین شایسته­ای بر خانواده­هایشان باشد و نسبت به فرزندانشان ترحم نماید و از نعماتی که خداوند به وی عطا کرده است به آنان ببخشد و درکم کردن رنج­ها ودردهایشان تلاش کند.

براستی که پیامبر صلی الله علیه وسلم در رمضان و هنگامی که جبرئیل او را ملاقات می­کرد و قرآن را بر وی می­خواند از هر زمان دیگری بخشنده­تر بود و سرعت سخاوت پیغمبرصلی الله علیه وسلم از باد شدیدتر و بیشتر بود.

و همچنین رمضان فرصت مناسبی است که مسلمانان به نفس خود مراجعه کنند وخود را به خاطر بی توجهی و دوری کردن از قرآن محاسبه نمایند .. رمضان ماه قرآن است.

«شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِيَ أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ» بقره ۱۸۵

«‏ماه رمضان است كه قرآن در آن فرو فرستاده شده است تا مردم را راهنمائي كند و نشانه‌ها و آيات روشني از ارشاد و هدایت باشد و (ميان حق و باطل) جدائي افكند.»

و خداوند متعال کسانی که از قرآن دوری کرده­اند، این چنین نکوهش می­کند:

«وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً» فرقان ۳۰

‏ «و پيغمبر عرض مي‌كند، پروردگارا ! قوم من اين قرآن را رها و از آن دوري كرده‌اند.

و از بزرگترین انواع دوری و ترک قرآن این است که تطبیق و تحکیم احکام قرآن ترک شده است و قوانین و حدود قرآن در همه جنبه­های زندگی مسلمانان، مخصوصاً در دادگاه­ها و امور سیاسی و روابطشان فراموش شده است.

و همچنین برای کسانی که در رفاه و ناز و نعمت به سر می­برند و به دنیا دل بسته­اند، فرصت مناسبی است که بیدار شوند و خود را برای جهاد و تحمل سختی و مشقت در راه نصرت دین، آماده کنند چرا که خداوند متعال این ماه را مدرسه­ای ساخته تا مؤمنان در آن قدرت اراده و صبر خویش را پرورش دهند و خود را به تحمل سختی­ها و ترک ناز و نعمت عادت دهند چون براستی که آسودگی و آسایش بهشت با آسودگی و آسایش دنیا به دست نمی­آید و کسی که خود را به راحتی دنیا عادت دهد از راحتی بهشت دور می­گردد. و اکنون نصرت دین نیازمند تلاش و صبر و سختی و اجتهاد است.

از ابی عثمان النهدی روایت است که: نامه­ی عمربن خطاب به دست ما رسید که درآن این جمله نیز آمده بود: «به زندگی خشن عادت کنید و خود را به تحمل سختی­ها وادارکنید و لباسهای فرسوده برتن کنید و زندگی سختی برای خود برگزینید و بسیار بپرهیزید از زندگی در رفاه و ناز و نعمت و پوشیدن لباسهای عجم …))

و در پایان ..

ماه رمضان که ماه تجدید توبه و بازگشت صادقانه و طلب اجر روزه­ها و نمازها و قیام­هاست، پس بی­گمان فرصت مناسبی نیز برای اجابت دعاهاست و خداوند متعال نیز بعد از آیه­هایی که مربوط به روزه گرفتن است چنین می­فرماید:

‏«وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِي وَلْيُؤْمِنُواْ بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ» ‏ بقره ۱۸۶

«و هنگامي كه بندگانم از تو درباره­ی من بپرسند (پس بگو) من نزدیکم و دعای دعا کننده را هنگامی که مرا بخواند پاسخ می­گویم، پس آنان هم دعوت مرا بپذیرند و به من ایمان بیاورند باشد که راه یابند.»

پس هرگاه در این ماه عظیم، خواستی برای خودت وخانواده­ات دعا کنی، برادران داعی و مجاهدت را در هرمکانی که هستند از دعاهای خیرت بی­بهره مگردان و دائماً سعی کن در دعاهایت، نصرت اسلام و پیروزی مسلمانان و نابودی شرک و ذلت مشرکان و نجات مستضعفان و رهایی اسیران را از خداوند مسئلت کنی. براستی که دعا حداقل حقی است که برادرانت برگردنت دارند. مسلمان برادر مسلمان است، او را تنها و خوار نمی­گزارد و او را تسلیم نمی­کند. هرگز شایسته نیست که سلاح دعا را کوچک بدانی، چرا که براستی دعا سلاح بس بزرگ است که اگر از نصرت دینت و یاری برادرانت باسلاح و نیروی مادی ناتوان هستی، آنان را با سلاح دعا یاری کن.

خداوندا چنان هدایت و توفیقی را در این امت استوار گردان که در آن دوستانت عزتمند و دشمنانت خوار و ذلیل شوند وکتابت حاکم و قانون گزار گردد.

وصل اللهم وسلم على نبيك محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين

دیدگاه‌تان را بنویسید: